Opiekun też potrzebuje wsparcia

Przeciążenie przychodzi powoli. Zaczyna się od zmęczenia, które nie mija po nocy. Potem pojawiają się drażliwość, problemy ze snem, bóle głowy, poczucie, że nie masz już siły na nic poza obowiązkami.

Jeśli od dawna nie miałeś chwili tylko dla siebie, rezygnujesz ze spotkań ze znajomymi i czujesz, że jesteś sam ze wszystkim, to sygnał, że potrzebujesz wsparcia. To nie słabość. To normalna reakcja na długotrwały wysiłek.

Często ludzie wokół chcą pomóc, ale nie wiedzą jak. Powiedz konkretnie, czego potrzebujesz: zrobienia zakupów, odebrania dziecka ze szkoły, posiedzenia z bliskim przez dwie godziny. Konkretna prośba jest łatwiejsza do spełnienia niż ogólne „daj znać, gdybyś czegoś potrzebował”.

Zrób listę osób, na które możesz liczyć, i drobnych zadań, które możesz im przekazać. Nawet mała pomoc daje oddech.

W wielu gminach działają programy opieki wytchnieniowej. Dzięki nim ktoś przejmuje opiekę na kilka godzin lub dni, a Ty możesz odpocząć, załatwić sprawy albo po prostu się wyspać. Zapytaj o nie w ośrodku pomocy społecznej.

Grupy wsparcia dla opiekunów to miejsca, gdzie spotkasz ludzi w podobnej sytuacji. Rozmowa z kimś, kto naprawdę rozumie, bywa ogromną ulgą. Takie grupy działają przy fundacjach, stowarzyszeniach i parafiach, także w mniejszych miejscowościach.

Znajdź w ciągu dnia choćby kwadrans tylko dla siebie: spacer, kawa w ciszy, rozmowa przez telefon. Dbaj o sen i regularne jedzenie. Nie odkładaj własnych wizyt u lekarza.

Jeśli czujesz, że smutek lub lęk nie mijają, porozmawiaj z psychologiem. To taka sama troska o zdrowie jak każda inna.